Gezimiz Ankara'da, Kızılcahamam'dan sonra Çerkes yolu üzerindeki Değirmen Köyü'ne idi. Ancak biz köyde gezip fotoğraf çekmek, oradaki insanlarla muhabbet etmek, küçük çocuklara hediyeler verip sevindirmek, ya da köy odasında soba başında muhtarla karşılıklı çayımızı içmek yerine(!) dağlara tırmanıp, adımımızı attığımız anda neredeyse dizimize kadar gelen karla boğuşmayı tercih ettik. Yok canım, şikayet etmiyorum. Uzun zamandır bu kadar eğlenmemiş, üstelik doğaya da bu kadar yakın olmamıştım. Gerçekten çok büyük bir tecrübeydi. Ne mi öğrendim?

Ugh, önerilerimin çoğu boğazla ilgili olmuş :) Napıyım ya, yol boyunca kuzu çevirme düşününce insan elbette dağın tepesinde kendini acıkmış hissediyor...

Bu geziyle ilgili asla unutmayacağım bir nokta ise "Ayla Hanım". Bu simgesel kişilik, bayanların yaşları hakkında konuşmak fazla hoş olmaz ama, takriben 50-60 arası yaşlarda; buna karşın benim gibi 10 genci cebinden çıkarabilecek potansiyele sahip insanüstü bir varlık. Artık her gün antreman mı yapıyor, yoksa cidden içinde bir nükleer santral mi var bilmiyorum ama biz "ah, soğuk, battım, çıktım" diye karın üzerinde taytaylarken Ayla Hanım almış eline sapoları (ki baton diyorlarmış, vücudunuzun ağırlığını biraz da ellerinize vermeniz için kullanılıyor) istediği zaman fotoğraf çekiyor, istediği zaman ön gruptaki arkadaşına yetişip sohbet ediyor, olmadı free takılıyor vs. Sonradan sonraya öğrendik ki bu hanım bir yerde Profesörlük yapıyormuş. Hatta bir ara "konferanslarda o yörede çektiğim birkaç fotoğraf gösteriyorum, daha iyi oluyor" dediğini bile duydum. Bir kez daha Maşallah Ayla Hanım.

Yazı şimdiden uzadı gitti, ama emin olun ilerde anlatılacak birçok hatıram oldu. Size tavsiyem böyle gezileri kaçırmamanız, kendinize bu sayede ara sıra vakit ayırmanız yönünde olacaktır. Haydi yazımı neşeli bir fotoğrafla bitireyim. Görüşmek üzere...